Qué acontece cando as vosas mentes pensan á vez, cando os vosos corpos móvense ó mesmo son, cando unha forza incontrolable que sae da barriga impúlsavos a estar o máis preto posible: os planetas alinéanse á vez que o brillo do sol fica constante, para que, un intre despois, a luz volva a palpebrar e os astro xiren de novo, inda que agora, ó redor dos vosos embigos; acabades de enamorarvos.
A utilidade de este proceso biolóxico din que é a reproducción, pero eu creo que vai máis alá. Que axuda a manter a cordura, que fai que calquer sinsentido sexa soportable, que é das cousas máis emocionantes e divertidas que se poden vivir. É unha mágoa que haxa que depender doutra persoa para que suceda, pero este requisito tamén é o que o fai tan especial.
Levaba un tempo pensando que cambiara, que me convertera nunha persoa extrovertida, que xa me apetecía coñecer xente nova, que non era tan débil coma quería agochar debaixo do meu galbán de cota de malla. Semellaba que calimero saíra do seu cascaron, pero en realidade estaba enganandome a min mesma e finxindo que acado as miñas metas. Pero levo 3 semanas con moito tempo para pensar e falando conmigo mesma, e polo que parace non cambiei tanto. A debilidade e a necesidade dunha aperta cada día é máis latente. Os resultados nunca chegan a tempo ou quedan pola metade. O conformismo e a apatía seguen a invadir a miña alma.
Sigo esperando que sucedan cousas, coma se a actitude que as provaca cambiara. Esas cousas sucederon no pasado como caídas do ceo, como maxia, maxia que sucedeu unha, duas ou tres veces, pero que nunca saberemos se volverá a acontecer. Sigo agardando cousas que non me sucederon xamais, pero eu continúo sendo igual, un pouco máis estropeada polo tempo, e cada vez menos boa, pero igual.
Se non cambio eu, nada cambiará.
127 A estación
Están a derrubala. Ese lugar q só me trae recordos de bolboretas no
estómago, d esperas interminables, d carreiras pra non chegar tarde, d
desexar caber na túa maleta,d apertas q duraban ata a mañá seguinte, q
nin Toranks e Songoanda fusionábanse tan forte. Están a derrubala,
parece un sinal pra q eu faga o mesmo q ti fixeches con estas
lembranzas.
126 O balance coas tripas na man
Q mágoa que non sexas ti,
q xa os 2 nos désemos conta,
q a distancia puxera todo no seu sitio,
q acabes mesturándote cos descoñecidos.
Q ben q atopes alguén mellor,
q só me queden de ti boas lembranzas,
q nunca pediras todo o que che dei,
q sempre atenderas os laios q eu calaba.
Q mágoa non poder esquecerte,
q arrepiante pensar en poder facelo.
Pra gañar hai que participar, pero tamén facer publicidade, algún día o farei, só pra comprobar que isto tampouco se me da ben. Precisase fracasar de cando en vez pra volver poñer os pes no chan.
Pra quedar con bo sabor de boca, volvo escoitar isto que nunca me cansa:
1. "O traballo expandese ata encher o tempo de que se dispón para a súa realización".
2. "Os gastos aumentan ata cubrir os ingresos".
3. "O tempo dedicado a calquer tema da axenda é inversamente proporcional a súa importancia".
¿Que porqué estou cada ano nun sitio?, ¿queres que che fale coma se confiase en ti? porque se non tesme que dar máis tempo, tería que inventar a resposta.
Supoño que é porque busco algo que me faga parar, que me agarre, ou un obxectivo polo que continuar en movemento; busco a alguén que se arrisque a facerme unha boa oferta. Non quero quedar queda porque é a mellor excusa para todos os meus fracasos e porque sinto que estou perdéndome algo.
Son importantes e non custan nada, nin tan sequera un titubeo cando existen uns cantos anos de amizade.
Son necesarias, cando as tes non as aprecias, mesmo as desprecias, e cando faltan non podes deixar de pensar nelas.
Teñen q estar de acordo canto menos dúas persoas, isto fai que a primeira vez sexa desesperante e adorable.
Poden dar lugar a máis ou non, pero nunca a menos. Non agobia ó que a recibe, nin lle asegura nada o que a da, xa que hai de moitos tipos, puidendo, o que a regala interpretala dun xeito e o que a recibe doutro, ou ambos de varios, é a festa da ambigüidade, que mentres dura permíteche soñar.
Son insubstituibles, non te podes apañar ti só, non hai forma.
Son o mellor.
antes
http://nosinmibici.com/2010/05/18/entropia-economia-y-decrecimiento/
15M
http://blogs.elpais.com/trending-topics/2011/05/los-virales-de-spanishrevolution.html
http://blogs.elpais.com/trending-topics/2011/05/los-virales-de-spanishrevolution-2.html
http://www.rtve.es/alacarta/audios/carne-cruda/carne-cruda-medios-alternativos-27-05-11/1113436/
preparandonos para o 15 O
http://www.rtve.es/television/20111005/documentos-tv-generacion-perdida/466307.shtml
15 O
http://www.escolar.net/MT/archives/2011/10/indignarse-es-poco.html#comments
http://www.guerraeterna.com/archives/2011/10/ft_una_moviliza.html
É 17 de outubro, o sábado tivo lugar unha manifestación que deu a volta ó mundo, fálase de 900 cidades nos 5 contienentes. Índa que as cifras son arrepiantes, parece que non pasou nada, xa levamos tantas manifestacións multitudinarias en tan pouco tempo, cando aquí o típico era protestar nos bares, que parece que é o pan de cada sábado pola tarde. Somos conscientes de que quedan tantas por diante, estamos tan dispostos a saír a rúa cantas veces fagan falta, que xa non se nos poñen os pelos coma escarpias durante días, xa non se nos humedecen os ollos, ou polo menos non tanto coma no 15M, onde non sabiamos ninguén o que ía a vir detrás, nin o que estaba pasando, onde nos demos conta de que non estabamos sós, de que había máis tolos coma nós, moitisimos máis. Agora o temos claro, o mundo vai a cambiar, o sistema caerá polo seu propio peso, pero non pararemos de saltar para acelerar esa caída.
Ó igual que nós, os sentimentos medran, mutan, minguan e esvaecense. Nada ten de malo e nada ten de bó. Os cambios deberían ser suaviños e lentos, ou é que se deixa a unha persoa coma quen deixa de fumar?, evitandoa e alonxandote dela, como se fose tan mala coma o tabaco; índa que habelas hainas, non vai ser o caso.
Non podo comprender que do amor ó odio haxa só un paso; sí en quente, pero non en frío, que se seguimos así chegaremos a xélido e nin tan sequera nos felicitaremos os cumpreanos.
Haberá xente, que cando se fixo o reparto de memorias chegarían tarde, e agora teñen a capacidade de esquecer tamén as cousas boas, esas que sempre son as derradeiras, a verdadeira "resistance", esas coas que nos gusta tanto soñar.
Eu coma sempre teño moi poucas cousas feitas das que arrepentirme. Unha das poucas é que non tiña que crerte cando che facía prometer que sempre seriamos amigos, pasase o que pasase, e ti dicíasme que non concevías outro final.
Ó mellor, iso de estar tan desarraigado, faite así de individualista, de tódolos xeitos non entendo porque fas que este abismo e esta galbana acontezan, pero o día que repartiron memorias, parece que tamén repartían sensibilidade, e ti tamén quedaches sen ela; ben por ti, porque vale para ben pouco.
Eu non deixo de ser a túa amiga, non son capaz, inda que non reciba unha mísera mostra de agarimo en anos; pero deixo de idolatrarte, de crerte, deixo de pensar en ti e de quererte.
Ás veces chámote para falar, outras para escoitar; unhas preciso que me desenredes e outras comprobar que estás ben.
Eu sigo, vivindo máis en soños que na realidade, será porque pretendo que a irreal felicidade que creo na miña cabeza me dea folgos para enfrentarme a todo o que quero cambiar, ahí fóra e aquí dentro.
Teño esa impresión de non saber que ano é, e esquezo a orde dos meses demasiado amiudo. Empecei a espertarme sen saber onde estaba ó mes de chegar, non ó chegar, supoño que foi cando comecei a darme conta de que nunca poderei volver a ningunha situación nas que estiven; que nada é estático, incluso agora que case todo o parece; que só queda mirar para diante; que continuar escapando non me levará a ningún destino.
Non vivo, levito, as decisión tomanme a min no canto de eu a elas. Fai demasiado tempo que non me sinto satisfeita, que sinto que perdo o tempo, que vivo a medias.
Preciso unha paixón pola que guiarme, unha paixón que estea nas miñas mans ata cando eu quera, e que non se esmoreza cando menos o espere.
Parece que vou clarexando as cousas, que xa sei o que quero. Pero so o asemella, eu creo que non é que teña os pes máis preto da terra é que cada vez coñezo mellor a miña tolemia. Por algo se comeza.
Que te vexa chorar un extraño é moi parecido a que non te vexa chorar ninguén?
Provoca a mesma ledicia esperar que ser esperado?
Que significa cando o "morro por verte" convertese en "teño ganas de verte"?
É posible que o "teño ganas de verte" dure toda a vida e nunca roce o "dame igual hoxe que mañan"?
Ata que punto unha persoa pode decidir sobre os seus propios sentimentos?
Ata onde se pode ser consciente deles?
Sempre notei que en movemento a cabeza pensa mellor, máis rápido, pode ser que sexa por iso que di a teoría da relatividade, que a altas velocidades o tempo espállase, non sei. Esta teoría desarrolleina en frecuentes viaxes en tren a Vigo, esas vistas dan moitas cousas que pensar...
Agora a esa estación teñolle medo e ganas, non sei que pasará cando a volva a pisar. Gardo tantos recordos de bolboretas no estomago ou ganas de vomitar nunca souben que eran, de preocupación porque estaba deixando de ter ganas de vomitar, de choros de ledicia, de bágoas de pena, de calor e despedidas, de frío e reencontros, de mochilas nas que me quería meter eu, de cando non había cinta e podia ir a dicirche adeus á porta, de cando xa non me deixaban pasar e metiame polo andén do lado para ver a túa silueta no tren, de esperar moito tempo, de chegar tarde, de buscarte entre a xente, de bicos con sabor a tabaco, de apertas que duraban ata a mañá seguinte que nin Songo anda e Toranks fusinábanse tan forte.
Supoño que tampouco era tan especial, moita xente ó noso redor tiña comportamentos parecidos, pero eu sempre pensei que o noso era distinto.
Despois dun mes estudiando e facendo traballos sobre temas que nunca comprenderei chegou febreiro, e con el o entroido. Como estabamos en Andalucía, vamos a falar con propieda "carnaval de Cádiz". Qué fago escribindo sobre algo que pasou fai 9 meses? Explícome, a historia non rematou como eu creo que quixese, mais ben non houbo historia, pero mandaronme un relato que fala de encontros fugaces e reencontros, e sen ser a miña historia tan especial como a que lin, fíxome acordarme dela :)
Partimos en autobús, brancaneves, carrapuchiña vermella, zingaras, pipi lanstrum, lacasitos, macetas bolcadas, unha hippi, reis e raiñas medievais, "el tio de la bara", un jeque árabe, abellas e demáis personaxes; arrincamos cunha baixa importante, King África tiña a garganta destrozada e non puido vir. Por diante 5 horas que se convertiron en 6 gracias a habilidade do conductor. Bocadillos, cervexa, ron e licor café, todo isto aderezado coas previsións meteorolóxicas do diluvio universal.
Chegamos, tarde pero a tempo, a cidade chea de xente, a praza a rebentar, xa as provisións diminuiran considerablemente, moitas horas de autobús. Entre mexada e charla con algún personaxe, coma a superwoman de Almería, as capitás pescanova, as vaqueras a cabalo e os protagonistas da laranxa mecánica fíxose de noite. Coa noite veu a choiva, como boas norteñas iamos preparadas, paraugas e impermeable. Aqui todo comeza a estar nubrado, aparece un tipo de rizos debaixo do meu paraugas e poñemonos a falar, flases das rúas de cádiz, un bar ou dous, frio, unha molladura coma un mundo e moito tempo esperando a que chegase o autobús para levarnos de volta a casa.
Ó día seguite só recordaba que coñecera a un rapaz que me caera moi ben, cousa que facía moitos anos que non me pasaba e que índa non me volveu pasar. Seus país eran galegos e vivía en Murcia non puiden recopilar máis datos, ningún nos acordabamos de máis, é que fomos todos no mesmo autobús. Maldecindo a miña cabeza tola e a miña pouca mesura acendemos a cámara de fotos e había fotos!, puidemos comprobar que era un home feito e dereito.
O mes seguinte intentei utilizar os datos que tiña para buscalo pola Internet, puxen na miña foto de perfil unha na que saía disfrazada, non fose a ser que el sí soubera o meu nome. Non resultou, seguín maldecindome. Un día no bus vin a un que se lle parecia pola rúa, ía cunha moza, supuxen que estaría vendo pantasmas e inda que non fose así, qué? Seguiamos sen arranxar nada.
Chegou a primevera, e un día calquera nunha discoteca de modernos medio valeira vino. Ensineillo á miña amiga a ver se ela corroboraba a miña visión. E así foi, el e o resto dos amigos. Falei con el un bo cacho da noite, non me puido caer mellor, se non tivese pinta de murciano... :) o de fora é o de menos. Démonos os telefonos, agregoume a unha rede social ás 5 da mañá cunha mensaxe moi rara que me fixo soñar con el algunha que outra noite. Mandoume unha mensaxe eu cheguei tarde á festa e el xa non estaba. Propúxenlle ir a facer unha ruta en bici, a resposta foi que a súa non era de montaña, supoño que intuiu que a min dabame igual ir en bici que montada en cabaliño de mar, pero rematou o curso e non nos volvemos a ver.
Agora apelo a que cando veña a visitar á súa familia galega se acorde dunha tipa coa cabeza de cor cenoria e algo tarada.
O sufrimento que segue ó amor vai a ocupar o vacío que este deixa no corazón, sendo así da mesma intensidade. A única maneira de amar é ignorar isto. A única maneira de non sufrir é non amar.
Últimamente (palabra coa que me encanta comezar a escribir) se me apetece falar con alguén dicirlle as cousas que provocou en min, esa persoa non está pola labor, e como non se pode obligar a ninguén a escoitar, escribo.
Estás só, chamas, non te collen, qué fas?, escribes.
Estás acompañado, falas, non te entenden, qué fas?, volves a intentalo, chamas, non te collen, qué fas?, escribes.
Cando queres dicir algo, pero non sabes nin como convertilo en palabras, fas todo o anterior mil veces, ata que chega un día que o tempo e un estado de ánimo sosegado axudante a expresarte con claridade. Unha semana despois danse as mesmas circunstancias e o que pensas segue parecendo coherente ó transformarse en letra, pero incompatible co que escribiches o outro día.
Nunha espiral de locura, da que ás veces é divertido saír, pero da que nunca me afastarei demasiado, pasan ós días, uns cara dentro, outros para fora deste enredo, e os especiais cara a dirección perpendicular das dúas anteriores.
Vivo a vida do revés, a estas alturas irresponsabilidades e xogos adolescentes crúzanse no meu camiño.
Ocupo o tempo en pensar no que me gusta pensar e evito o que me preocupa, extratexia coa que nunca estiven de acordo.
Deixome atraer por polos opostos.
Digo o que penso coma se fose unha meniña de dez anos.
Non morro por nada, a todo lle atopo lado positivo.
Din que Einstein un día dixo que a imaxinación é a visión anticipada do que atraerás á túa vida. A miña imaxinación é todo un festival, unha vida non chegaria para facer que todo se cumprise, pero ás veces pasa.
O mes que decidín que non ía a atopar a felicidade no terreo profesional, que era necesario traballar o persoal, que quería moitísimo a alguén e que o anteporía ante calquera cousa, ese mes, ese mesmo mes a outra persoa decidiu que non me botaba de menos e que xa non me quería coma antes. Eu sigo tendo a mesma convicción: a felicidade esta soamete ó seu lado.
Ás veces, penso que sería feliz soamente vendo boas películas, todo o día nunha realidade parelela, pero sen consecuencias nocivas para a saúde a longo prazo. Imaxinar sen esforzo algún. Outras veces, cando a preguiza me deixa en paz, penso que tería que comezar a escribir en serio as miñas entrañas para dar vida ás estrañas historias que viven na miña cabeza. Xusto ó espertarme, coller algo no que se poida pintar e recollelo ou grabalo con voz; cómo me gustaría poder sacarlle fotos ás ideas.
Volvo a un tema recurrente, que me persegue; escoitando esta canción encantoume este parágrafo:
Cierto que no prescindi de ningún laberinto
que amenazara con un callejón sin salida.
Ante otro más de lo mismo creí en lo distinto
porque vivir era búsqueda y no una guarida.
A vida hai que vivila, hai que arriscar, aferrarse ó que se ten da tranquilidade, pero non podes saber cal é o teu sabor favorito, ata que non os probas "todos". Agora toca catar, canto máis apresa mellor. O problema virá cando volvas á heladería a pola sabor que escolleches e che digan que xa non a fabrican ou que está esgotada, por iso temos tanta presa!!!!
Que non se pode atar nada con cadeas, nin mexar ó redor para marcar territorio; Deixao libre, se volve é teu, se non nunca o foi.
But I would rather be locked to you than live in this pain and misery
Teño que asumir que me abandonaches, teño que meter na cabeza que non me queres, teño que darme conta que non che importo máis que calquera outro amigo, teño que deixar de ser monotemática; pero non podo crelo, non entendo como puideches esquecer tanto amor; agora penso que me mentías e que te mentías a ti mesmo, q realmente nunca me chegaches a querer tanto, non atopo outra explicación.
Non sei canto vou tardar en deixar de soñar a diario contigo, non sei cando vou perder a esperanza de recuperarte, non teño nin idea de como se fai isto.
